Buradasınız : Ana Sayfa // Anne ve Çocuk // Çocuğunu Anaokuluna Götürürken Korkan, Çocuk Değildir, Annedir

Çocuğunu Anaokuluna Götürürken Korkan, Çocuk Değildir, Annedir


Çocuğunu Anaokuluna Götürürken Korkan, Çocuk Değildir, Annedir

Anne 3-4 yaşındaki çocuğunu anaokuluna götürdüğü ilk gün endişelidir ve korkmaktadır. Yeni ve yabancı bir çevreye gittiği için asıl endişelenmesi ve korkması gereken çocuk iken anne korkmaktadır: “Çocuğum bensiz ne yapacak? Yemeğini kendi başına yiyebilecek mi, tuvalet ihtiyacını giderebilecek mi? Düşerse veya hastalanırsa kim bakacak?”

Annenin endişesi ve korkusu yüzüne yansır. Çocuk annenin elinden tutmuş anaokulunun kapısından girerken annenin yüzüne bakar, korktuğunu hisseder. “Annem korktuğuna göre ben burada güvende olmayacağım” diye düşünür. Annenin elini bırakmak istemez. “Anne, evimize gidelim” diye tutturur. Anneye bağımlı çocuklarda okul korkusu daha baskındır. Aslında duyduğu korku okul korkusu değil, anneyi kaybetme korkusudur. Anneden ayrıldığında onu kaybedeceğinden korkar.

cocugu anaokuluna goturmek

Anne çocuğunu ikna etmek için: “Burada çok iyi vakit geçireceksin, arkadaşların olacak, oyun oynayacaksınız, şarkı öğreneceksiniz” der. Ancak annenin titreyen sesle söylediği bu sözler çocuğa hiç de inandırıcı gelmez.

Özellikle her ihtiyacı anne tarafından karşılanan, annenin yardımı olmadan kendi başına yemek yiyemeyen, tuvalet ihtiyacını bile gideremeyen çocuklar anaokulunun kapısından içeri girmek istemezler. Annelerine yalvararak, ağlayarak, kendilerini yerlere atarak anneleri ile birlikte evlerine geri dönmek isterler. Anne bırakıp gitse bile ağlamaya devam eder, bakıcılarına ve öğretmenlerine zor anlar yaşatırlar. Daha ağır vakalarda kusanlar, altını kirletenler ve bayılanlar olabilir.



FaceBook Ekle Bunu, FaceBook Share Twitter Ekle Bunu, Twitter Share Digg Ekle Bunu, Digg Share” title= ”Google MySpace Ekle Bunu, MySpace Share Technorati Ekle Bunu, Technorati Share ”Delicious


Etiketler:

Yorum Yapın

yukari